In februari 2024 kreeg ik de sleutels van mijn Volvo EX30. Nou ja, “sleutels”. Daar komen we straks nog op terug.
Twee jaar later is het tijd voor een eerlijke terugblik. Geen marketingpraat, geen influencer-verhaal met zonsondergangen en cappuccino’s naast laadpalen. Gewoon de werkelijkheid van dagelijks leven met een Volvo EX30 die in China gebouwd werd, terwijl de nieuwste generatie inmiddels weer dichter bij huis geproduceerd wordt.
Het goede nieuws: rijden kan Volvo nog steeds
Laten we beginnen met wat Volvo wél goed heeft gedaan.
De EX30 rijdt uitstekend. De wegligging is strak, het comfort is hoog en de auto is heerlijk stil. Achterwielaandrijving geeft precies dat beetje extra plezier dat veel elektrische auto’s missen. De stoelen zijn fantastisch en ook na lange ritten stap je ontspannen uit.
Daarnaast is de auto opvallend degelijk gebouwd. Na twee jaar geen rammeltjes, geen kraakjes en geen loshangende interieurdelen. Dat is tegenwoordig bijna een prestatie op zich.
En het vermogen?
Veel te veel.
Ja, ik zei het.
Natuurlijk is het leuk om verkeerslichten achter je te laten alsof je aan een drag race meedoet, maar liever had ik 100 pk minder gehad en 100 kilometer extra actieradius.
De actieradius: WLTP als vorm van fictie
Volgens Volvo kan de EX30 indrukwekkende afstanden afleggen.
Volgens de praktijk niet.
De WLTP-waarde is ongeveer net zo realistisch als een gemiddelde verkiezingsbelofte. Op papier prachtig. In werkelijkheid blijkt de situatie iets genuanceerder.
Misschien haal je die afstand als je uitsluitend bergaf rijdt, met windkracht 4 in de rug, een buitentemperatuur van exact 19 graden en een gebedje richting Göteborg.
Voor normaal gebruik ligt de werkelijkheid simpelweg een stuk lager.
De sleutel die liever niet werkt
Mijn grootste ergernis?
De sleutel.
Of beter gezegd: het ontbreken van enige garantie dat de sleutel daadwerkelijk doet waarvoor hij ontworpen is.
Regelmatig sta je naast de auto en gebeurt er… niets.
Dan begint het ritueel.
Nog een keer trekken.
Nog een keer proberen.
Telefoon erbij.
Zak wisselen.
Opnieuw trekken.
En meestal gebeurt dit natuurlijk tijdens regen.
Na ergens tussen de 15 en 40 seconden besluit de Volvo uiteindelijk dat jij inderdaad de eigenaar bent en mag je naar binnen.
Technologie van de toekomst.
Eén scherm om alles te bedienen. En alles te verstoppen.
Volvo heeft besloten vrijwel alle bediening naar één centraal scherm te verplaatsen.
Dat kan prima werken.
Als de software goed is.
Dat is hier helaas niet altijd het geval.
Het grootste probleem is niet eens dat alles via een scherm moet. Het probleem is dat bijna niets logisch georganiseerd is en je verrassend weinig kunt aanpassen.
Knoppen zitten waar Volvo vindt dat ze moeten zitten.
Niet waar jij ze wilt hebben.
Een mooi voorbeeld?
De wasstraatmodus.
Je rijdt naar een wasstraat. De auto weet waar je bent. Google weet waar je bent. Je telefoon weet waar je bent. De halve wereld weet waar je bent.
Maar de EX30 denkt blijkbaar:
“Succes met zoeken.”
Dus mag je eerst door meerdere menu’s bladeren om een functie te vinden die je op dat moment juist direct nodig hebt.
Slimme software zou dit herkennen.
De EX30 kiest voor verstoppertje.
Google en Google praten niet met elkaar
Nog een fascinerend hoofdstuk.
Je zoekt thuis een bestemming op in Google Maps op je smartphone.
Je stapt in de auto.
Je logt in met hetzelfde Google-account.
En dan verwacht je natuurlijk dat die bestemming beschikbaar is.
Haha.
Nee.
Waarom zou Google Maps op je telefoon communiceren met Google Maps in je auto?
Dat zou veel te logisch zijn.
Apple CarPlay: misschien vandaag, misschien niet
Dan Apple CarPlay.
Wanneer het werkt, werkt het prima.
Het probleem is dat het meestal niet werkt.
In ongeveer 80 procent van de gevallen mag je handmatig verbinding maken omdat de automatische koppeling weer eens besloten heeft een vrije dag op te nemen.
En dan hebben we het over een auto die in 2026 nog steeds software-updates ontvangt.
Je zou verwachten dat dit soort basisfunctionaliteit inmiddels opgelost is.
Onverwachte softwarepaniek tijdens het rijden
Af en toe besluit het centrale scherm spontaan opnieuw op te starten.
Tijdens het rijden.
Inclusief allerlei piepjes, waarschuwingen en meldingen die uit het niets verschijnen.
De eerste keer denk je dat de auto op het punt staat zichzelf op te blazen.
De tweede keer denk je dat er misschien een sensor defect is.
De derde keer weet je:
“Oh, daar gaat Android weer.”
Dat went nooit helemaal.
Harman Kardon? Echt?
Volvo levert een Harman Kardon-audiosysteem.
Tenminste, dat staat op de sticker.
Voor podcasts is het prima.
Voor nieuwsradio is het acceptabel.
Voor muziek is het een teleurstelling.
Ik heb ook een MINI Cabrio met Harman Kardon.
Het verschil is zo groot dat je bijna zou denken dat de leveranciers per ongeluk verschillende producten hebben geleverd.
Waar de MINI muziek laat leven, klinkt de Volvo vaak vlak, steriel en inspiratieloos.
De obsessie met minder knoppen
Autofabrikanten lijken tegenwoordig een wedstrijd te houden wie de meeste fysieke knoppen kan verwijderen.
Volvo doet enthousiast mee.
Zelfs voor het openen van bepaalde opbergruimtes moet je eerst een menu openen op het scherm.
Dat klinkt misschien futuristisch tijdens een presentatie.
In de praktijk is het vooral irritant.
Niet alles hoeft slim te zijn.
Soms wil je gewoon een knop.
Ik blijk niet de enige te zijn
Op een gegeven moment begon ik me af te vragen of ik misschien gewoon een zeurpiet aan het worden was. Tot ik de website Please Volvo Fix This ontdekte.
Een initiatief van een EX30-eigenaar die inmiddels tientallen bugs, onlogische ontwerpkeuzes en verbeterpunten heeft verzameld. Het opvallende is dat de maker helemaal geen Volvo-hater is. Integendeel. Net als veel EX30-rijders ziet hij vooral hoeveel potentie deze auto heeft, maar ook hoeveel zaken nog onaf voelen.
Wie denkt dat mijn ervaringen uitzonderlijk zijn, moet daar vooral eens een kijkje nemen. De lijst leest soms als een verzameling van exact dezelfde frustraties die ik de afgelopen twee jaar heb ervaren.
Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste teleurstelling van de EX30.
Niet dat het een slechte auto is.
Integendeel.
De basis is uitstekend. Het onderstel klopt. De stoelen zijn geweldig. De vormgeving is geslaagd. De bouwkwaliteit voelt solide aan.
Maar vervolgens wordt die ervaring voortdurend onderbroken door software die nét niet af voelt, keuzes die niemand lijkt te hebben getest in het dagelijks gebruik en technologie die slimmer probeert te zijn dan de bestuurder.
De balans, in accupercentages
Het is tenslotte een EV, dus geef ik de plus- en minpunten maar even weer als laadniveau. Vol is top, bijna leeg is… minder.
Pluspunten
Minpunten
Het eindoordeel
De Volvo EX30 voelt als een auto die ontworpen is door twee teams die elkaar nooit ontmoet hebben.
Het onderstelteam verdient een compliment.
Het softwareteam verdient een vakantie. Of misschien juist niet.
De basis is namelijk uitstekend. De auto rijdt heerlijk, ziet er modern uit, heeft fijne stoelen en voelt kwalitatief degelijk aan.
Maar vervolgens wordt die ervaring voortdurend onderbroken door onlogische keuzes, half afgemaakte software en functies die nét niet doen wat je verwacht.
Zou ik opnieuw voor een Volvo EX30 kiezen?
Nee.
Ondanks alle goede eigenschappen niet.
De vormgeving is geslaagd. Het rijden is prettig. Maar een auto gebruik je iedere dag. En juist de dagelijkse interactie met de software en bediening zorgt ervoor dat de irritaties langzaam groter worden dan de kwaliteiten.
De EX30 bewijst vooral één ding:
Een goede auto bouwen is moeilijk.
Een goede computer bouwen ook.
Een computer op wielen bouwen blijkt voor Volvo soms nog net iets moeilijker.
